Van zolderkamertje naar een persoonlijk 3D-printbedrijf in Haalderen
Ons verhaal
Eerlijk, met vallen en opstaan, en af en toe een printer in de keuken.
Sinds 2008 was Martijn al bezig als ondernemer, nog tijdens de VMBO-opleiding. Voor de KvK inschrijving moest moeders mee, want als 17-jarige mag je nog niet zelf tekenen. Het plan: serverruimte huren en gedeeltes van die ruimte doorverhuren aan anderen.
Meteen in de grote wereld, met allerlei klanten, geen mega-bedrijven want welk bedrijf gaat in zee met een bedrijf waarvan de eigenaar qua stem nog overkomt als een tiener. Zaken zoals de grammatica kon ook wel beter net zoals de vorige zin die net niet lekker leest. Maar hier is de basis gelegd voor het ondernemen.
De hosting groeide uit naar het bouwen en beheren van webshops, voor onszelf én voor andere bedrijven. Toch kwam het niet helemaal van de grond om daar goed van te leven; de studiebeurs werd gebruikt om het gat op te vullen.
Er kwam een tweede onderneming bij, samen met goede vriend Tijmen. Naast de studies werkten we aan een eigen webshop. Samen zaten ze regelmatig in een loods van een oude champignonkwekerij bestellingen in te pakken en te versturen;
We verkochten online telefoonhoesjes en later meer producten uit eigen voorraad. Voorraad haalden we uit bijvoorbeeld China; AliExpress bestond toen nog niet. Dit is niet te vergelijken met een hedendaagse dropshipper, wij namen de producten zelf in voorraad en testen de kwaliteit.
Rond juni 2013 kwam het kantelpunt: sommige plastic onderdelen konden we misschien gewoon zelf maken, precies toen 3D-printers populair werden. We hoopten ook printjes voor anderen te maken en verkopen. Zo ontstond de naam Printics.
De printers waren destijds veel duurder dan nu en daardoor moest persoonlijk geld bij ingelegd worden. Gelukkig begon de Rainbow Loom-rage; er waren weinig plastic hulpmiddelen beschikbaar. Met minimale kennis van 3D printen en ontwerpen pakten we het aan, en het begon gelukkig echt te lopen.
De omzet groeide; de eerste printer maakte plaats voor een Ultimaker 1: nog van hout met veel kabaal, geen verwarmd printbed en de bedhechting was nog op schilderstape. De verkoop ging beter; met hulp van anderen konden we meer printers kopen. Dag en nacht stonden ze te draaien in de oude vochtige loods.
Toen de rage minder werd, kwamen er vaker vragen of we iets voor iemand anders konden printen. Natuurlijk wilden we dat, met alle stress van dien. Een 3D-printer is net als een gewone printer: zodra je hem nodig hebt, werkt hij niet mee.
Het combineerde na verloop van tijd niet goed met Tijmens studie; Martijn kon wél fulltime. Tijmen ging uit de VOF en Printics gaat verder als eenmanszaak. Grappig genoeg komen we bijna exact tien jaar later weer samen, in een vergelijkbare vorm.
Printics ging door, redelijk goed, met af en toe een uitdaging. Steeds vaker kwamen bijzondere opdrachten voorbij: prints voor tv-programma’s, maar ook een mascotte voor de politie. Op een ander moment waren we even 10.000 kleine letters printen of een schaalmodel van een nieuw monument aan het maken. De printers stonden in de extra slaapkamer (printhok), soms zelfs in de woonkamer, dag en nacht aan het werk. Martijn schaamde zich soms kapot als er een klant met een dikke auto langs aankwam en het bedrijf Printics aantrof in een simpele woning met een uit de hand gelopen hobby.
Rond 2016 werd alles lastiger: het paste gewoon niet meer in het huisje in Arnhem. Niet alleen de printers, maar ook een werkbank in de woonkamer. In de keuken stond een stelling met printers om in de nacht, zonder al te veel herrie, door te kunnen produceren. De zaken gingen ondertussen erg goed, alleen de ruimte niet.
Een belangrijke stap: een locatie in Haalderen, een kale fabriekshal zonder isolatie en met half gebarsten ramen. Martijn’s ondernemende ouders gingen een groot pand huren om samen te delen; Printics huurt er nu zo’n 200 m².
Zij geven landelijk BHV- en EHBO-cursussen en wilden ook lokaal lesgeven in een eigen leslokaal. We gingen dus van een stoffige, lege hal naar een opleidingscentrum, met een nette ruimte voor ons en de printers. Niet alleen de eerste verdieping is uitgebouwd; in de loop der tijd is bijna alles vervangen op de muren en het dak na. Enorm veel werk, waar we tot op de dag van vandaag veel plezier van hebben.
De grotere locatie bracht ook last met zich mee. Voorheen even de printers checken voor het slapengaan en nog een batch aanzetten. Nu kost op en neer rijden bijna een uur. Voor een paar kleine printjes was je meer aan benzine kwijt dan dat ze opleverden.
Dus maar weer een paar printers mee naar huis voor het nachtwerk; Haalderen voor het grotere werk. Het verbouwen kostte veel tijd terwijl we juist meer bezig hadden moeten zijn met nieuwe opdrachten. De groei viel er bijna helemaal uit. Zo nu en dan was het nog druk, vooral dankzij grotere bestellingen die af en toe langskwamen. Vooral de vaste klanten hebben het bedrijf op de been gehouden.
Toen corona om de hoek kwam kijken, was dat het moment om het bedrijf te hervormen. Zo ontstond het vaste assortiment en eigen merk: www.printboard.nl. Een onwijs grote investering door de jaren heen, maar nu een extra bron van inkomsten die minder gevoelig is voor grote en kleine losse opdrachten.
Ook probeerden we andere takken, zoals het reproduceren van producten die niet (meer) te krijgen zijn. Rond 2020 ging het weer beter; de groei zat er weer in. Extra handjes waren nodig. Martijn’s vrouw hielp regelmatig mee. Later was echt personeel nodig, en Tijmen kwam mogelijk weer terug.
Na wat brainstormen werd het toch weer een VOF naast Printics: voorheen Remake Parts, nu Mavor. Die is puur gericht op het reproduceren en verkopen van plastic onderdelen, alleen administratief gescheiden van Printics. Mavor ontwerpt en verkoopt maar heeft zelf geen hardware of kantoor; productie en verpakking lopen via Printics. Eigenlijk is het dropshippen en fulfillment van onszelf. Tot op heden hebben we een stabiele hoeveelheid verkopen, waarmee we sommige bedrijfsprocessen voordeliger kunnen houden.
Met regelmaat hadden we al extra handjes op drukke momenten maar dit was niet genoeg. We kozen voor groeien met een post op Facebook: zochten er jonge mensen een baan? We doen verder niets met social media, maar dit was gelijk raak. Binnen korte tijd solliciteerden meerdere jongeren; er werken er nu nog steeds een aantal, inmiddels met vast contract.
We kwamen er later pas achter dat die jongeren zelf helemaal niet op Facebook actief waren. Hun moeder vond dat het tijd was voor een baantje.
Nu alles aardig gaat, hebben we nog steeds geen ambitie om een groot bedrijf te worden. Klein en persoonlijk heeft iets, en veel klanten denken daar hetzelfde over.
In 2026 verandert er het nodige, waaronder deze nieuwe website. We zijn van plan, met uitzondering van een paar noodzakelijke partners zoals onze bank en PostNL, zo veel mogelijk zelfvoorzienend te zijn op het gebied van techniek.
We gebruiken wel AI, maar dan lokaal: zonder internet, en zonder communicatie naar buiten. We hopen dat meer bedrijven ons zullen volgen en data uitsluitend opslaan wanneer nodig in plaats van verdienmodel.